Ik schrijf omdat ik wil schrijven 
dat ik gelukkig ben.

Op een dag zal het zover zijn 
en zal ik schrijven- 
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden, 
en met rode oren en rode wangen; 
ik ben gelukkig.

Als ik daarna ooit nog twijfel 
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij 
of zelfs reddeloos verloren, 
kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben: 
gelukkig.

Toon Tellegen
Uit: Gewone gedichten
Querido Amsterdam 1998

Verdwaald voorbij de laatste wegen
kwam ik mijn evenbeeld weer tegen.
Hij hield mij staande en zag mij aan:
´Wij zijn op aarde allang vergaan,
over ons wordt voorgoed gezwegen.
Wij staan alleen onder de maan.´

De maan scheen in zijn heldere ogen
die waren legen en onbewogen.
Ik voelde mij erin vergaan
en ze: ‘Wat hebben wij misdaan,
was dan ons leven maar een logen?’
Hij zweeg en liep bij mij vandaan.
Ik bleef alleen onder de maan.

A. Roland Holst

Ze loopt tussen de wagens
en pijpenstelen door,
het broertje aan haar hand
kijkt sip, alle kraampjes dicht,
botsauto’s onder het zeil, het
spookhuis enger dan voorheen,
de rups weer cocon.

Het meisje denkt: nu is het op zijn
mooist, maar ze zwijgt, want zo’n
kleine jongen kan nooit begrijpen
dat een verregende kermis zoiets is
als het boek nog in zijn folie,
een verhaal vóór het wordt verteld.

Kom, zegt ze, we gaan naar huis,
voor morgen is beter weer voorspeld.

Philips Hoorne, Niets met jou

al bij de geboorte
zeggen mensen
dat je mooi bent

en dat terwijl
je alles onderpoept
en met je van bloederig slijm
gevouwen huid
al rimpelt

zo ben je
meer een attractie
dan een mooie verschijning

daar is niets mis mee

maar het is de eerste leugen die je leert
dat schoonheid
zou bestaan, zomaar

in je schoot geworpen

Erik Solvanger, Eenvoudig schedellichten